کاش ميدونستی وقتی هر شب از دوريت خواب رو به خودم حروم می کنم وقتی توی سرمای استخون سوز زمستون، کوچه های خالی و سرد اين شهر غريب صدای پام رو لعنت می کنند، تو تموم طول کوچه ها فقط يه چيزی می تونه آرومم کنه اونم خيال اومدنتِ ...
وقتی کوچه هام تموم ميشن فقط يه جاست که میتونم بمونم، اونم يه کوچه بن بست. کوچه ای که بارها تو رو توش فرياد زدم، کوچه ای که بارها واسش از تو گفتم، از تو خوندم از تو ...
کوچه ای که شايد تو رو از منم بيشتر بشناسه، کوچه ای که با تو بيشتر از من آشناست... اون قد شبا اين کوچه ها رو رفتم و اومدم که ديگه اونام واسم دعا می کنن تا تو بيای. اونام ازم خسته شدن اونام دوست دارن که ديگه برم و نيام...
نمی دونم، بهم ميگن ديونم
ميگن اونم نمی خوادت، مث کوچه ها ازت خسته شده میخواد که ديگه نيای چيکار کنم کجا برم به کی بگم همه می خوان که نيام همه می خوان که نباشم...
اين اواخر ديگه کوچه ها رو اذيت نمی کنم يه راست ميرم تو بن بست تنهاييام. همون طور که تو خواستی و رفتم و رسيدم به اين بن بست ...
نمی دونم واسه چی صداش در نمی ياد. هر چی ميگم ساکتِ فقط گوش ميده مامان بزرگم ميگه: آدم اگه حرف نزنه می ترکه!!!
می دونم اون که کوچس نمی تونه که حرف بزنه ولی ميدونين چيه؟ اونم آخرش ترکيد!!!
مامان بزرگ راست ميگفت...
چند روز پيش که رفتم ديدم بن بستم ترکيده. ديگه بن بست نبود خرابش کرده بودن. بهش گفتم چی شده چرا نصفت آوار شده؟ بازم صداش در نيومد. آخه لعنتی تا کی ميخوای سکوت کنی. حرف بزن...
بعدش شنيدم می خوان اون کوچه رو خرابش کنن نمی دونم کی و واسه چی می خواد خرابش کنه... همونطوری که نفهميدم کی و واسه چی بين منو تو رو خراب کرد...!!!
نميدونم چه سريه با هر کی ساده ميشم، واسه هر کی دلمو ميذارم کف دستمو ميام جلو به جای اينکه دلمو بگيره تو مشتش و گرميش و حس کنه يه نگاه غضب آلود می کنه و می ره...؟؟؟
حالام نوبت بن بست تنهایيامه اونم می خواد بره يعنی نمی خواد بره ولی دارن کاری می کنن که ديگه اونم بره. اونم واسم تموم بشه...
ولی من نمی خوام نمی خوام تموم بشه. همونطوری که نمی خوام بين من و تو تموم بشه...
کاش يکی بفهمه من هيچکدوم از اينارو نمی خوام
نمی خوام
نمی خوام.............

 «نويسنده: مهدی ابراهیمی»