اونی که میخواستی تو غبارا گم شد         مرغی شد و پشت حصارا گم شد
اسم تو رو رو بال مرغا نوشت                   رو کنده ی سبز درختا نوشت
یه روز که بارون میومد بهش گفت              یه روز دیگه رو موج دریا نوشت
دریا با موجاش اون رو از خودش روند          مرغ هوا گم شد و اون رو گریوند
اونی که میخواستی تو غبارا گم شد         مرغی شد و پشت حصارا گم شد
باد اومد و تو جنگلها قدم زد                      اسم تو رو از همه جا قلم زد
ببین جدایی چه به روزش آورد                  چه سرنوشتی که براش رقم زد

برخیز که از غیر تو ، تو را دادرسی نیست

گویی همه خوابند ، کسی را به کسی نیست

آزادی و پرواز ، از آن خاک به این خاک

جز رنج سفر از قفسی تا قفسی نیست

این قافله ، از قافله سالار خراب است

اینجا خبر از پیشرو و بازپسی نیست

تا آینه رفتم که بگیرم خبر از خویش

دیدم که در آن آینه هم جز تو کسی نیست

من در پی خویشم به تو بر می خورم اما

آن سان شده ام گم که به من دسترسی نیست

آن کهنه درختم که تنم زخمیِ برف است

حیثیت این باغ منم ، خار و خسی نیست

امروز که محتاج تو ام ، جای تو خالیست

فردا که می آیی به سراغم نفسی نیست

در عشق خوشا مرگ ، که این بودن ناب است

وقتی همه ی بودن ما جز هوسی نیست

با لب هام

روی چشم هات

علامت تعجب بگذارم

که هر وقت علامت خطر دید

دلش بوسه بخواهد ؟

ای لبانم بوسه گاه بوسه ات                                                                                   

        خیره چشمانم به راه بوسه ات

                                                                              ای تشنج های لذت در تنم

                                                                              ای خطوط   پیکرت پیراهنم

        ای مرا با شور  شعر  امیخته

        اینهمه آتش به شعرم ریخته

                                                                            چون تب عشقم چنین افروختی

                                                                            لاجرم شعرم  به آتش  افروختی