عشق یعنی.... همون نگاه اول                    

گناه من

شبا به امید چشات چشمام رو هم می زارم

شاید توی خوابم بیای بشه باهات حرف بزنم

چشام شبا بارونی به التماس اون چشات

هی التماست می کنم.فقط برای یک نگاه

حالا دیگه چرخ فلک نمی چرخه به کام من

چیکار کنم . عاشقتم . اینه فقط گناه من

حالا حتی نبودنت برام یه دنیا بودنه

خیال نکن دروغ میگم . اشکام گواه حرفمه

خیال نکن میشه بری یه روزی از خاطر من

می خوام بازم بهت بگم: عاشقتم اینه فقط گناه من

همه جهان گشتم و عاشق نشدم

تو چه کردی که تو را دیدم و دیوانه شدم

چگونه فراموش کنم

تو را که از خرابی های هرزه گی به وضوی نیمه عشق هدایتم نمودی

و عاشقی بی ملال و یاری بی وفا برای خویش ساختی

چگونه فراموش کنم

چرا که مدتهاست سایه ات را در خیال خود دیده ام

وخودم را با خاطراتت سر گرم نموده ام

نگاهم کن تا بدانم معبود میعادگاه کدامین عشقی

و قربانی کدامین کعبه ی ارزو؟

کاش مي شد از آدما يه روز فراري مي شديم
 کاش مي شد ما هم دچار بيقراري مي شديم
کاش مي شد شعر چشاي هم و از بر مي شديم
زندگي رو با نداريهاش ما باور کنيم
کاش مي شد ديگه غم و غصه سراغ ما نياد
کاش چشاي من و تو گريه هر شب و نخواد
کاش مي شد که عاشقا دعوا نمي کردن با هم
يا نداشتن تو اين دنيا اونا غصه و غم
کاش مي شد به تموم اين کاشا يک روز برسيم
اي خداي مهربون يعني به اون نمي رسيم؟
راستش و بخواي ديگه خسته شدم از زندگي
مي خوام تا ابد باشم تو هواي ديوونگي
توي اين دور و زمونه کسي فکر کسي نيست
کسي دلواپس, دلواپسي بي کسي نيست
مي خوام از خودم رها شم, اين که اشکال نداره
بدون اين رو که دل عاشق من دوست داره
اين روزا که دلم از تو دور مي شه طاقت نداشت
واسه رفتن از پيش تو دل من رغبت نداشت
اما هر روز تو داري منو از خودت دور مي کني
دل من رو با دلت هر روزه بدجور مي کني
اشک چشماي منو هر روز داري در مياري
واسه تو آه من يک روز مياره بد بياري
خوبيت نداره اينقدر دل من رو خون کني
روز به روز دل منو مثل دلت مجنون کني
راستشو بگو دلت مي خواد من از اينجا برم
رُک بهم بگو دلت مياد عزيز, تنها برم
مي دونم فرقي نداره ديگه بود و نبودم
من از اول مي دونستم تو دل تو نبودم
نمي خواد چيزي بگي من غريبي رو دوست دارم
توي اين شهر غريب با عشقت تنهات مي ذارم
نگو عشقم تو بودي و هميشه هم مي موني
تموم دروغات رو شد واسه من, خوب مي دوني
به خدا به هر دري زدم که از اينجا برم
تو رو با اون عشقت تنها بزارم, تنها برم
آخه اون, آغوش گرمي که مي خواستي پيدا شد
عاقبت هم دل عاشق تو پيش دلم رسوا شد
آره, حق داري بخندي به تمام گفته هام
واسه تو خاطره هست تموم اين نوشته هام
اگه خواستي پاره کن ديگه برام فرقي نداره
مهم اينه که دل عاشق من دوست داره
رسم زندگي اينه اونايي رو که دوست داري
يه روز قالت ميذارن مي رن, بد مياري
ولي من عادت دارم به کار اينجور آدما
مي گيرم انتقامي ازشون روز جزا
اي خداي مهربون يني ميشه آه منو اون بگيره
مي دونم الان دلش با دل ديگه درگيره
ميرم و پشت سرش دعا نثارش مي کنم
تا قيامت هم شده به زير پاهات مي مونم
اگه از دلبري سير شدي هنوز هستم به پات
مي مونم منتظرت اي عشق من جونم فدات

بر ماسه نوشتم:  
درياي هستي من از عشق توست سرشار... 
اين را به ياد بسپار...                                                                                           
بر ماسه نوشتي:
اي آشناي ديرين, اين آرزوي خوبيست اما... 
به باد بسپار...     

امشب تمام ستارگان آسمان گريانند
و تنها تو شادي...
امشب تمام مرغان آسمان اشک مي ريزند
 و تنها تو شادي....
لبهايت را از راه دور مي بوسم و عشق خود را نثار وجودت مي کنم
اي تمام آرزوهايم
 دوستت دارم......

عاشق...
اگه يکي رو ديدي که وقتي داري رد مي شي برمي گرده نگات مي کنه, بدون براش
مهمي.
اگه يکي رو ديدي که وقتي داري مي افتي برمي گرده با عجله مي ياد سراغت,
بدون براش عزيزي.
اگه يکي رو ديدي که وقتي داري مي خندي برمي گرده نگات مي کنه, بدون براش
قشنگي.
اگه يکي رو ديدي که وقتي داري گريه مي کني باهات اشک مي ريزه, بدون دوستت
داره.
اگه يکي رو ديدي که وقتي داري با يکي حرف مي زني ترکت مي کنه, بدون
عاشقته.

زندگي جويباريست که من قطره اي از آبش را خوردم و نيست شدم.
                زندگي حس غريبي است که سهراب نوشت
زندگي در قلبهاي من و توست, شايد زندگي نام کسي باشد که همدم توست.
 گاه مي شد زندگي ر ايک مرغ مهاجر فرض کرد ....
                 زندگي را مي شود....
در يک نگاه, در يک فرد جستجو کرد. ولي نگاهي که پُر از حس قشنگ عشق است.

زندگي....
زندگي سراسر قصه و افسانه است و اين قصه و افسانه هاي تلخ و شيرين را
پاياني نيست. قصه عشق سرچشمه ي قصه هاي زندگي است که
در عين شيريني اغلب تلخ و ناگوار است. با آغاز جواني شعله هاي سوزان عشق
در نهاد هر فرد زبانه مي کشد و اين آتش نيست که تا واپسين دم خاموش گردد.

عشق است که...
دلهاي افسرده و خاموش را گرم و فروزان مي سازد و دلها را شاد و خندان مي
سازد. عشق با خنده ها و اميدها و نااميدي ها همراه است. شما نيز در زندگي
خودتان يا عاشق گشته ايد, يا شمع عشق را شعله ور ساختيد و يا معشوق کسي
بوده ايد و به هر صورت اعتراف مي کنيد که عشق از زندگي جدا نيست...

روزها و ساعتها و سالهاي عمر مي گذرد و تنها چيزي که در گذشت لحظه ها مي
ماند, خاطرات تلخ شيرين است, و آدمي با مرور گذشته ها گاهي لبخند به لبانش
شکوفا مي شود و زماني اندوهگين از عمل خود...

پس چه خوب است که هميشه امروز را ديد, و ديروز را بنگريم و طوري رفتار
کنيم که پس از گذشت آن براي ما جاي افسوس که خوب نيست
   نماند...

نام: گمنام

نام خانوادگی:سرگردان

نام پدر:رنج

نام مادر:فرشته غم

تاریخ تولد: روز سیزدهم/ماه شوم/سال نحس

شماره شناسنامه: نا معلوم

محل تولد:محراب غم

محل صدور:دنیای فراموش شدگان

آدرس محل سکونت: خیابون بی وفائی افقی٬چهار راه تتهائی ٬کوچه ی غربت٬پلاک دتنگی

ساکن: شهر غم

کاش آدما یه جور دیگه با همدیگه دوست میشدند           وقـتی به هـم می رسیدند یـه جور دیگه می خـنـدیـدند

کاش آدما یه جور دیگه با هـم دیگه حرف مـیزدند           وقـتی که حرفشون می شد یه جور دیگه داد می زدند

کاش آدما بــلـد بــودنــد مــوسـیـقـی  زنـدگــی  رو           وقـتی با هم می رقصیدند یـه جور دیگه ساز می زدند

کاش آدما بـا هـم دیـگـه صـادق و بـی ریـا بـودنـد            وقـتی بـه هم می رسـیـدند مـثـل تـو قـصـه هـا بـودنـد

کاش آدما بـلد بـودنـد کـه چـه جـوری شـنـا کـنـنـد            تـو دریـای زنـدگـیـشـون دسـتـه مـاهـیـهـا بـودنـد ......

کاش آدما قـصـه آسـمـونـو از بـر مـی شـدنـد .....           تـو شـبـهـای تـاریـکـشـون مـثـل سـتـاره هـا بـودنـد ...

کاش آدما مـی فـهـمـیـدنـد زنـدگـی دو روز رو ....           اون وقـت برای همدیگه بـی شـک یـه سـر پناه بودند

روز اول پیش خود گفتم

دیگرش هرگز نخواهم دید

روز دوم باز می گفتم

لیک با اندوه و با تردید

روز سوم هم گذشت اما

بر سر پیمان خود بودم

ظلمت زندان مرا می کشت

باز زندانبان خود بودم

آن من دیوانه ی عاصی

در درونم های وهو می کرد

مشت بر دیوارها می کوفت

روزنی را جستجو می کرد

در درونم راه می پیمود

همچو روحی در شبستانی

بر درونم سایه می افکند

همچو ابری بر بیابانی

می شنیدم نیمه شب در خواب

های های گریه هایش را

در صدایم گوش می کردم

درد سیال صدایش را

شرمگین می خواندمش بر خود

از چه رو بیهوده گریانی

در میان گریه می نالید

دوستش دارم  , نمی دانی

بانگ او آن بانگ لرزان بود

کز جهانی دور بر می خاست

لیک در من تا که می پیچید

مرده ای از گور بر می خاست

مرده ای کز پیکرش می ریخت

عطر شور انگیز شب بوها

قلب من در سینه می لرزید

مثل قلب بچه آهوها

روزها رفتند و من دیگر

خود نمی دانم کدامینم

آن من سر سخت مغرورم

یا من مغلوب دیرینم؟

بگذرم گر از سر پیمان

می کشد این غم دگر بارم

می نشینم شاید او آید

عاقبت روزی بدیدارم...

وقتی که درد می کشید م ، توی بستر نبودت    
وقتی که تنم می لرزید ، تو نبود تار و پودت
وقتی بغض بی حصارم،توشکوه واژه پژمرد
وقتی آسمون  آبی ، د ل سا یه ها  رو  آزرد
وقتی کنج لحظه  بودم ، تا لغت  پری بگیره
حس تلخ بی صدایی ،  توی  واژه ها  بمیره
               تو نبودی  که ببینی ،   که  سراپا همه  دردم
               تو خرابه ها ی بودن  ،  دنبال واژه می گردم
               تو نبودی که بسازی ، واسه من یه سایه بونی
               تو  نبودی  که  بگیری  ،  منو از نا مهربونی

وقتی که شکسته بودم ،   زیر  شلاق  ندامت
وقتی که گسسته بودم ،  من  از آوار  قداست
وقتی باغ سبز بودن ، تو بی همصدایی پوسید
شوکت  با د  خزونی ،  منو توی آینه می دید
وقتی که صدای سازم،همه شادیها روخواب کرد
بغض سرد  بی نهایت ،  آرزوها مو  حباب کرد
               تو نبودی که ببینی ، چه خرابم توی رُستن
               اولین  واژه  تلخم ،  تو   قصیده   شکستن
               تو نبودی که ببینی ، سبز بی ریشه منم من
               میون رقص غزلها ، همیشه رج میزنم من

تو که  باور صدایی ،  تو که اوج قصه هایی
تو نبودی که  بسازیم  ،   پر پرواز و رهایی
وقتی که درد می کشیدم ، اسم تو همنفسم بود
شعر تازه تر سرودن  ، از تو تنها هوسم بود
وقتی که درد می کشیدم ، تو نبودی که ببینی
توی  شعرهای  همیشه ،  واژه های بهترینی

بگویم سلام؟این را که همه گفته اند!

بگویم عاشقم؟ چقدر؟قدر مجنون!

بگویم دوستت دارم؟ به فعلی؟ نه!

هیچ یک از اینها را در حد و اندازه ی وصف عشقتت نمی بینم

حسی در درونم می گوید پا را از این ها بالاتر بگذارم

بروم به دنیایی دیگر آنجایی که هیچ یک از این کلمات تکراری نباشد

آدم های قصه اش لیلی و مجنون نباشد

من دل می خواهد توی آن دنیایی که با تو می سازم

آسمانهایش رنگ دیگری داشته باشد نه آبی که ماله همه است

می خواهم بهارش رنگ و بوی دیگری داشته که به مشام هیچکس نخورده باشد

من می خواهم بگویم چقدر دوستت دارم آنقدر دوستت دارم که حدی نداشته باشد

بگویم جوری دیوانتم که طبیبی علاج آن را نداند

طوری تشنه ی دیدار توام که آب دریا سیرابم نمی کند

برای دیدنت اگر همه ی دنیا بشود چشم بگویم بازهم کم است

آن قدر گدای درگاه تو باشم که هرچه ثروت و گنج است برایم کافی نباشد

حسودیم آن قدر گل کند که حتی نگذارم خورشید رویت را ببیند

غلامی را به آن حد برسانم که قیمتی برای پرداخت آزادیش نباشد

بگویم تا آن حد تورا می خواهم که یک ثانیه دوراز تو برایم مثل یک سال است.

بین ما اگر یک نفس فاصله باشد بگویم بازهم زیاد است

من می خواهم قربانی باشم واسه روز عید فطر تو

پس اگر دیدی تو روزی در کنار معبدی باز هیاهو و جنجالی بر پاست

توی تابوتی که روی دست هاست منم آن مرده ی بی جان

تو مرا از یاد نبر ای یار

تو مرا از یاد نبر ای یار!